Барои чунин падар духтардор шудан бад аст. Илова бар он, ки ӯ он чизеро, ки ба сараш меояд, мекунад, инчунин масхара мекунад. Ҳар як шахс дорои усулҳои ҷазои худ, аз ин рӯ, зарбаи корӣ ва ҷинсӣ минбаъдаи ман ҳайрон нестам. Ман рост ба болои вай нутфаҳои зиёде рехтам. Агар ин зуд-зуд рӯй диҳад, мо намедонем, ки оё духтар дидаву дониста падарашро озор медиҳад ё гоҳ-гоҳ пас аз лағжиши дигар ӯро забреил мекунад.
Акнун ин як хонадори хушрӯй, бо симои комил аст, на мисли зане, ки сатил ва латта дорад. Ман ҳам чизе мехоҳам, агар чунин зани зебое бараҳна фаррош мекард. Ҳарчанд на ҳар мард ҷуръати таъқиби як мӯйсафедро дорад. Сардор ин кадар дикка-ти калон дошт, аммо ин хо-надор онро идора карда, аввал шуста, баъд сайкал медод. Ва вай ин корро хуб кард.