Ин хуб аст, ки тамошои як дики сиёҳ ба хараки духтари малламуй лағжиш мекунад. Вай сазовори як сӯрох бошад, то мардони сиёҳро қонеъ кунад ва кончаҳои часпандаи онҳоро фурӯ барад. Ва ин нақшест, ки ба ӯ маъқул аст. Мехостам бо забони худ аз болои ин сӯрохиҳои тараққикардаи худ гузарам.
На пурра фаҳмид, ки модари угай дар ибтидо бо ӯ чӣ сӯҳбат мекард, аммо аз рӯи рушди минбаъдаи ҳодисаҳо, баръало аз бисёр бонувонаш шикоят мекунад - синаҳои калон, дар ҳолати вай, ки пӯшидани он бе масҳ доимӣ душвор аст. Ва масҳ кардани синаҳояш ва инчунин тамоми баданаш. Ва ин гапи маъшуқаи сиёҳпӯсташ буд, ки пеш аз он ки бо онҳо бистарӣ шавад, ман якбора фаҳмидам – ба модари угайаш ҳамдардӣ карда, ба ӯ кумак кард! Ҳамин тавр буд, ҳамин тавр не?
✈️ Аъло, олиҷаноб!